Saturday, 1 April 2017

നോവ്

ദുഃഖമില്ലാത്തൊരു വരിയെഴുതാനായ്
കടംചൊല്ലി ഞാനീ കടലിനോട്
തിരകള്‍നിന്‍ ചിരിയെന്ന് വെറുതെ നിനച്ചുഞാന്‍
ഒരുവരി വീണ്ടും കുറിച്ചിടുമ്പോള്‍
തലതല്ലി സങ്കടം മുഴുമിക്കാനാകാതെ
കരയുന്നു വീണ്ടും കടങ്കഥയാല്‍
മുത്തുകളല്ല ചിതറുവതീത്തിര
കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയാം സങ്കടങ്ങള്‍
കാര്‍മുകില്‍ നീയെന്‍റെ മനസ്സിലായ് പെയ്യുമോ
ഒരു തുള്ളിമോഹത്തിന്‍ തേന്‍കുടങ്ങള്‍
ഉപ്പല്ല കണ്ണുനീര്‍ കടംകൊണ്ടതാണിവള്‍
ഉള്‍ച്ചുഴിച്ചുറ്റിലെ നോവകറ്റാന്‍
ചുട്ടുപഴുത്തൊരാ മുഖവുമായ് മാരനും
സന്ധ്യക്കുചുംബിച്ചുപോയിടുമ്പോള്‍
ചുറ്റുമിരുളുമായ് സങ്കടക്കാര്‍മുകില്‍
കട്ടെടുക്കുന്നുനിന്‍ കവിളഴകും

തനിച്ചല്ല

ഹൃദയമൊരുകൂട്ടിൽ
തനിച്ചല്ലയെന്നുനിൻ
മൊഴി കേട്ടു 
ഞാനും 
കരുതി വച്ചു

മനസ്സാൽ തപമിരിക്കും

വേനലിൻ 
തീയിൽ 
ഞാനെരിയുന്ന
നേരത്തും
നിൻ മൊഴിച്ചാറലിൻ 
ഓർമ്മ 
മാത്രം
ആക്കുളിർച്ചോലയിൽ 
പെരുമഴ 
കാത്തു 
ഞാൻ
എന്നും 
മനസ്സാൽ 
തപമിരിക്കും

ഞാനറിയാതെ

ഒരു മഴത്തുള്ളിയായ്
മൗനത്തിലെയ്‌ക്കൊരു
സ്വരരാഗമഞ്ജരി 
തീർത്തു വയ്ക്കേ
സ്വപ്നമാം കളിവഞ്ചി
തുഴയാതെ ഞാനൊരു
പ്രണയത്തിൻ മണിവീണ
കൈയിൽ വച്ചു
നിൻ ഹൃദസ്പന്ദന-
മാണതിൻ തന്ത്രിയിൽ
ഞാൻ തൊട്ടു
മീട്ടുവതാണതെന്നും
ആകാശനീലിമ-
യാകെക്കവർന്നതാ-
ണാ മിഴിക്കോണിലെ
യാർദ്രഭാവം
എന്നെ ജയിക്കാനാ-
യെന്നോട് ചേരുമ്പോൾ
പൂമഴത്തുണ്ടിൽ നീ
സ്നേഹമാകും

തനിച്ചാക്കി പോകുന്നു

ഈ പുഴ 
എന്നിൽ നിന്നൂർന്നു
പോകാതിരിക്കാനാണ് 
അണകെട്ടിയത്.
എന്നിട്ടുമെന്തേ
കാറ്റായും
ഊറ്റായും
തനിച്ചാക്കി 
പോകുന്നു.

മഴ പൊഴിയും വഴിയരുകിൽ

മഴ പൊഴിയും വഴിയരുകിൽ
മിഴിയറിയും ചിരിയഴകേ
ഒരു കുളിരാൽ പെയ്യരുതോ
മൊഴിയിതളിൽ ചെറു നാണം
'അലഞൊറിയും പുഴയരുകിൽ
കഥ പറയും കരിമഷി നീ
എഴുതൂ നിൻ കൺമുനയാൽ
ഇടനെഞ്ചിൽ ഒരു ഗാനം

നമ്മളറിയുക


മലയഴിഞ്ഞ നാട്ടിലെന്റെ
പുഴ വഴുതിപ്പോയതോ?
മരമറുത്ത കാട്ടിലെന്റെ -
യരുവി നൊന്തു മറഞ്ഞതോ?
കാളകൂടപ്പുകയിലെന്റെ
കാറുവെന്തു കരിഞ്ഞതോ?
തുള്ളിയറ്റു പിടഞ്ഞു മഴയും
കടലിനുള്ളിൽ ലയിച്ചതോ?
കരകവിഞ്ഞു നിറഞ്ഞ പുഴക-
ളോർമ്മ തന്നു മരിക്കവേ
തൊണ്ടവറ്റിയ കരയിൽ ദാഹം
വിണ്ടുകീറിയ മണ്ണിടം
ചോല കണ്ടു കുതിച്ച നമ്മൾ
വേനലുണ്ടു കേഴവേ
പ്രകൃതി കാത്ത പൂർവ്വികന്റെ
പാഠമേറ്റു പഠിക്കണം
കുഞ്ഞു വിത്തുകൾ നട്ടു നമ്മൾ
മഴമരങ്ങൾ തീർക്കണം
പുഴയൊഴുക്കിൻ വഴിതെളിക്കാൻ
ഈ മരങ്ങൾ കാക്കണം.