മഴ പൊഴിയും വഴിയരുകിൽ മിഴിയറിയും ചിരിയഴകേ ഒരു കുളിരാൽ പെയ്യരുതോ മൊഴിയിതളിൽ ചെറു നാണം 'അലഞൊറിയും പുഴയരുകിൽ കഥ പറയും കരിമഷി നീ എഴുതൂ നിൻ കൺമുനയാൽ ഇടനെഞ്ചിൽ ഒരു ഗാനം
മലയഴിഞ്ഞ നാട്ടിലെന്റെ പുഴ വഴുതിപ്പോയതോ? മരമറുത്ത കാട്ടിലെന്റെ - യരുവി നൊന്തു മറഞ്ഞതോ? കാളകൂടപ്പുകയിലെന്റെ കാറുവെന്തു കരിഞ്ഞതോ? തുള്ളിയറ്റു പിടഞ്ഞു മഴയും കടലിനുള്ളിൽ ലയിച്ചതോ? കരകവിഞ്ഞു നിറഞ്ഞ പുഴക- ളോർമ്മ തന്നു മരിക്കവേ തൊണ്ടവറ്റിയ കരയിൽ ദാഹം വിണ്ടുകീറിയ മണ്ണിടം ചോല കണ്ടു കുതിച്ച നമ്മൾ വേനലുണ്ടു കേഴവേ പ്രകൃതി കാത്ത പൂർവ്വികന്റെ പാഠമേറ്റു പഠിക്കണം കുഞ്ഞു വിത്തുകൾ നട്ടു നമ്മൾ മഴമരങ്ങൾ തീർക്കണം പുഴയൊഴുക്കിൻ വഴിതെളിക്കാൻ ഈ മരങ്ങൾ കാക്കണം.
ഹൗവ്വ യെന്നോ ലക്ഷ്മിയെന്നോ ദുർഗ്ഗയെന്നോ സീതയെന്നോ കുന്തിയെന്നോ പാഞ്ചാലിയെന്നോ മറിയമെന്നോ അതൊ ജിഷയെന്നോ ഏതു പേരാണ് ഞാൻ സ്വീകരിക്കേണ്ടത് വിശുദ്ധിയും അശുദ്ധിയും മുടിനാരിലളന്ന് പവിത്രയാക്കപ്പെടുമ്പോഴും ഞാനൊരു സ്ത്രീയാകുന്നു ഒതുക്കിവയ്ക്കലിന്റെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ അനാഥത്വമായി സംവരണ പട്ടികയിൽ നിരതെറ്റാത്ത ഒരു കരുതിവയ്പാണ് ഞാൻ
കഥപറയാ കടവിലൊരു കഥ പറയും വഞ്ചി കളി പറഞ്ഞ കാലമെന്റെ കനവുതേടി വന്നു കുളിരു തന്ന കാറ്റുമെന്റെ കുടിലെടുത്തു മായേ കരകവിഞ്ഞ പുഴയിലെന്റെ കനവൊഴുക്കും മാഞ്ഞു കളി പറഞ്ഞ കഥയിലെല്ലാം കടങ്കഥകൾ ചൊല്ലി കൂട്ടു കൂടി കൂട്ടിരിക്കും കൂട്ടുകാരിപെണ്ണേ കൂട്ടിനുള്ളിൽ കൂട്ടി വച്ചു കണ്ണെറിഞ്ഞ നാണം കട്ടെടുത്ത് പ്രണയമായി കാത്തു വച്ചു ഞാനും