ആശ

മിഴിയഴകിലൊഴുകുമൊരു
മഴമുകില്‍ചന്തമേ
വഴിയരുകില്‍ നീയൊന്നു പെയ്തുവീഴാതെ...

കരിമണികള്‍ ചേര്‍ക്കുമൊരു
ജീവിതച്ചൂരിലീ
കരിമുകിലടര്‍ത്തി നീ പെയ്തുവീഴാതെ..

അരിമണികള്‍ കോര്‍ക്കുമൊരു
ചുണ്ടണിച്ചന്തമേ
പശിചേര്‍ത്തു നീയങ്ങടര്‍ന്നുപോകാതെ..

മിഴിയിണകള്‍ കോര്‍ക്കുമൊരു
പ്രണയത്തിലേക്കിനി
പരിഭവചിന്തു നീ നീട്ടിവയ്ക്കാതെ.....

കാലിണകള്‍ ചേര്‍ക്കുമൊരു
ബാല്യത്തിലേക്കിനി
പിച്ചവച്ചൊന്നു നീ വന്നുപോകാതെ..

കൈയിണകള്‍ തേടുമൊരു
താങ്ങിലേക്കായിനി
തരുലതകള്‍ പാകി നീ ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കാമോ?

പുലരൊളികളൊഴുകുമൊരു
ശുഭദിനചിന്തയില്‍
പുളകമായരുവികള്‍ ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കാമോ?

ഇതളുകള്‍ ചേര്‍ക്കുമൊരു
പൂവിതള്‍ ചന്തമായ്
പ്രകൃതി നീ എന്നിലേക്കലിഞ്ഞുചേരാമോ?

ഒരു പ്രണയക്കുറിപ്പ്

പാറിപ്പറക്കുമാ അപ്പുപ്പന്‍താടികള്‍
എന്‍മനക്കാമ്പിലെ സ്വപ്നമാണോ?
വെള്ളച്ചിറകുകള്‍ വീശിപ്പറന്നവര്‍
മാനത്തെ തേരിലായ് പോയിടുന്നോ?

മഴമേഘക്കൂട്ടിലായ് ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചുവോ
പ്രണയമാംസംഗീത നറുനിലാവ്
തുള്ളിത്തുളുമ്പുമാ സ്നേഹസങ്കീര്‍ത്തനം
മഴയിലടര്‍ന്നെന്നില്‍ അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നോ

കുസുമങ്ങള്‍ വിരിഞ്ഞൊരീ നറുമണരാത്രിയില്‍
പ്രണയത്തിന്‍ പുഷ്പം ഞാന്‍ കോര്‍ത്തുവയ്ക്കേ
അരിമുല്ലപോലെന്റെ മുന്നില്‍ വിളങ്ങുന്നൂ
പ്രണയിനീ നീയൊരു പ്രേമശില്പം

തഴുകട്ടെ ഞാന്‍നിന്റെ കൊങ്കത്തടങ്ങളില്‍
സ്നേഹമൂറുന്നൊരു താലിയായി
കണ്ണിണച്ചുണ്ടാല്‍നീ എന്നെത്തഴുകുമോ
കാവ്യസുരഭിലേ എന്‍ പ്രിയേ നീ

നോവുകള്‍പേറുമീ ഹൃദയസരസ്സില്‍ നീ
മധുവൂറും സ്വപ്നമായലിഞ്ഞുചേരൂ

ഒരു കുമ്പസാരം

ദലമര്‍മ്മരങ്ങള്‍
മഴയകന്ന വിരഹത്തിന്‍റേതാവാം
ഇനിയെന്‍റെ നോവുകളിലെ മൗനം 
കൂടുകൂട്ടി അടവച്ചു വിരിയിക്കുന്നത്
സ്വപ്നമകന്ന മഴക്കാറുകളാകും

സന്ധ്യകള്‍ ചാലിച്ചെടുക്കുന്നത്
എന്‍റെ ഹൃദയരക്തമാവും
വിദൂരമല്ലാത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക്
കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞുപോകുന്നു

പ്രഭാതത്തിലേക്ക്
ഇനിയും കാതങ്ങള്‍ ബാക്കി
കണ്ടെത്താനാവാത്ത ജലകണങ്ങള്‍
എന്‍റെ വേരുകള്‍ ഉണക്കിക്കളയുന്നു

കൂണുറങ്ങാത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചകള്‍
എന്‍റെ ശിരോമുകളങ്ങളെ കാര്‍ന്നുതിന്നുന്നു
എന്‍റെ നാമം വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നില്ല
എന്നോടൊപ്പം ജീവിച്ചവര്‍
എന്നെ മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

അവര്‍പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്
പാപം പകുത്ത അപ്പങ്ങളും

പ്രണയം

നോവും മനസ്സിന്റെ താങ്ങാണുപ്രണയം
വേനല്‍കൊതിക്കുന്ന മഴയാണു പ്രണയം
തെരുവില്‍ മരിക്കും വിശപ്പാണു പ്രണയം
മതഹുങ്കു പേറാത്ത നോവാണു പ്രണയം

ലിംഗങ്ങള്‍ പേറാത്ത രൂപങ്ങള്‍ പ്രണയം
കാഴ്ചകള്‍ കാണാത്ത കണ്ണാണു പ്രണയം
പൂവാടികള്‍ ചേര്‍ന്ന കാടാണു പ്രണയം
കളകളം പാടുന്ന പുഴയാണു പ്രണയം

ഇണചേര്‍ന്ന കിളിയുടെ കൊഞ്ചലീ പ്രണയം
രതി തീര്‍ത്ത ഭാവങ്ങള്‍ തേടുന്ന പ്രണയം
അക്ഷരക്കൂട്ടിന്റെ നേര്‍മ്മയീ പ്രണയം
മഞ്ചാടി ചോപ്പിന്റെ സന്ധ്യയീ പ്രണയം

കടലമ്മ പോറ്റുന്ന തിരയാണു പ്രണയം
കുളിര്‍തൂകി നില്‍ക്കുന്ന കാറ്റാണു പ്രണയം
മധുവുണ്ടു പാറുന്ന വണ്ടാണു പ്രണയം
ചിറകറ്റു വീഴുന്ന ശലഭങ്ങള്‍ പ്രണയം

എന്തിനോടെന്തിനോടിന്നെന്റെ പ്രണയം
മനസ്സു കടംകൊണ്ട വാക്കാണു പ്രണയം
അന്ധത തീര്‍ക്കുന്ന തിമിരമീ പ്രണയം
വാക്കിന്‍ വിശപ്പിന്‍ മതത്തിന്‍ പ്രണയം

ഇണകള്‍ ചുരത്തുന്ന പ്രേമമീ പ്രണയം
കടലാസു പക്ഷികള്‍ പാടുന്ന പ്രണയം
പനനീര്‍ ദളത്തില്‍ അടര്‍ത്തുന്ന പ്രണയം
ചോര പോടിക്കുമീ മുള്ളിന്റെ പ്രണയം

എന്താണു പ്രണയമിന്നെന്താണു പ്രണയം
പ്രകൃതി ലയിപ്പിച്ച മായയീ പ്രണയം
ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ പ്രാണനോ പ്രണയം
ഞാനെന്ന മിഥ്യതന്‍ സത്യമോ പ്രണയം

ഊഞ്ഞാല്‍

മോഹത്തിന്‍ചരടിലെന്‍ ആത്മാവു ബന്ധിച്ച
ജീവിതക്കോലമെന്നൂഞ്ഞാലേ
മുന്നോട്ടുക്കുതിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നോട്ടരാക്കമായ്
നീയെന്റെ വഴികളിലൂഞ്ഞാലേ

ഓര്‍മ്മകളാകാശച്ചുഴിയിലായെത്തുമ്പോള്‍
കുന്തിച്ചു ഞാന്‍നിന്റെയൊപ്പമെത്തും
ആരോഹണത്തിന്റെ നോവുപകര്‍ന്നുനീ
ആലോലമെന്നിലേക്കൂഞ്ഞാലേ

പിച്ചനടക്കുമെന്‍ ബാല്യത്തെപോലെ നീ
തെന്നല്‍ നിറയ്ക്കുമെന്നൂഞ്ഞാലേ
കൈവിട്ടുപോകാതെ അച്ഛനുമമ്മയും
നീട്ടും വിരലുപോല്‍ നിന്റെ പാശം

എത്രപറന്നാലും കൃത്യമാമകലത്തില്‍
അച്ചുതണ്ടൊന്നു നീ ചേര്‍ത്തുവച്ചു
അസ്ഥിത്വമാണതെന്‍ അച്ചുതണ്ടെങ്കിലും
വൃത്തത്തില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും തൊന്നിവിട്ടു

ഭ്രമണപഥത്തിലെ മുഴിമിക്കായാത്രയായ്
പിന്നോട്ടൊരാക്കം ഞാന്‍ വന്നിടുമ്പോള്‍
അക്കം തികച്ചെന്റെ ഊഞ്ഞാല്‍ക്കയറുകള്‍
നിശ്ചലം ഭൂമിയെ പുല്‍കിനിന്നു

പടിവിട്ട പിണ്ഡമായ് പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍
ബലിയിട്ടൊരു വറ്റു കാത്തുനിന്നു
അച്ചുതണ്ടിങ്ങനെ ഊഞ്ഞാല്‍ക്കയറുകള്‍
താഴ്ത്തുന്നു വീണ്ടുമാ താളമായി.

ഒരു കോവില്‍കൂടി

ഞാനിന്നൊരമ്പലം പണിതെടുക്കും
ശില്പിയീഞാന്‍ തന്നെ ദേവനാരോ?
ഉയിരറ്റ പുഷ്പങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ച്
ദേവനു പൂജയുമില്ലതന്നെ.

മണിയൊച്ചയില്ല ഉഴിച്ചിലില്ലാ
പാണ്ടിമേളങ്ങളുമില്ലതന്നെ
സാമ്പ്രാണിയില്ല വിളക്കുമില്ല
അന്തിക്കൊരുകൂട്ടമാളുമില്ലാ

എങ്കിലും നേദ്യം ഞാന്‍ വെച്ചിരിക്കും
സ്നേഹപ്പെരുമഴത്തുള്ളിചേര്‍ത്ത്
കണ്ണീര്‍ക്കണമറ്റ ദേവരേ നീ
എന്നില്‍പൊറുത്തെന്നെ കാത്തുകൊള്‍ക

മൂന്നുകല്‍ കൂട്ടിഞാന്‍ തീയിടുമ്പോള്‍
മുകളിലാ മണ്‍കലം ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കും
നോവുകള്‍തീര്‍ത്തൊരാ പശിയടങ്ങാന്‍
അരിയിട്ടു ഞാനതില്‍ കഞ്ഞിചേര്‍ക്കും

തെരുവിലനാഥരാം കുഞ്ഞുമക്കള്‍
ഓടിവാ നേദ്യം കഴിച്ചുപോകാം
പൂജകളില്ലയീയമ്പലത്തില്‍
മുണ്ടുമുറുക്കാതെടുത്തുകൊള്‍ക

ഞാനിന്നൊരമ്പലം പണിതെടുക്കും
ശില്പിയീഞാന്‍ തന്നെ ദേവനാരോ?
ഇനിയെന്നുമെന്റെയീയമ്പലത്തില്‍
പശിയെന്ന ദേവനെ സല്‍ക്കരിക്കാം.

യക്ഷി

ആണിവിടവുകള്‍ ആഴ്ത്തിവച്ചീടുന്ന
പാലമരത്തിലെ യക്ഷിയാണിന്നുഞാന്‍
പാലതന്‍ പൂക്കളിന്‍ മാദകഗന്ധമായ്
നറുനിലാമഴയിലായ് ‍നനയട്ടെ ഞാനിനി

ബന്ധനമന്ത്രമെന്‍ ശിരസ്സിലായിറ്റിച്ച
പാരിലൊടുങ്ങാത്ത നോവിന്‍ കനവുകള്‍
പേറിയൊടുങ്ങുമോ പാലമരത്തിലായ്
ചോരതുളുമ്പാതെയെന്‍നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍

പാലകള്‍ പൂക്കുമീ ഹൃദയതാഴ്വാരത്തില്‍
കാറ്റിന്റെയീണമായി ഞാനൊന്നുമൂളട്ടെ
കുരുവികള്‍ ചേക്കേറും മഞ്ഞണിച്ചില്ലയില്‍
ഒരുനിലാപക്ഷിയായ് ഞാനും ശയിക്കട്ടെ

മല്ലികപ്പൂവുകള്‍ തുന്നിച്ച ചേലയില്‍
എന്മനക്കാമ്പിനെ ചേര്‍ക്കട്ടെ മെല്ലെഞാന്‍
മേഘം പുതപ്പിച്ച മഞ്ഞണിച്ചിന്തുപോല്‍
സ്നേഹം കടംകൊണ്ട പെണ്‍മണിയാണുഞാന്‍

മോഹം മരിക്കാത്ത ഓര്‍മകള്‍പേറുമീ
ഗതിയറ്റ ചിന്തതന്‍ സഞ്ചാരിയാണുഞാന്‍
പാലമരത്തിലെ പാഴ്മരക്കൊമ്പിലായ്
നാവുകുരുങ്ങിയ തേങ്ങലാണിന്നുഞാന്‍

മേലെ നിലാവിലെ നക്ഷത്രക്കണ്ണിയില്‍
നോവായ്ത്തുടിക്കുമെന്‍ അമ്മയെപ്പുല്‍കുവാന്‍
പാരിലുടക്കിക്കിടക്കുമെന്‍ മോഹത്തെ
പാടേ മറന്നങ്ങു പോകേണ്ടതുണ്ടുഞാന്‍

മന്ത്രക്കുരുക്കിന്റെ ബന്ധനപ്പൂട്ടുകള്‍
ഛേദിച്ചുമെല്ലെയാ അമ്മിഞ്ഞ പൂകുവാന്‍
പാലമരത്തിലെ ആണിവിടവിലായ്
വിങ്ങുന്നുവീണ്ടുമാ പെണ്‍മണിയായിതാ.

ഹൃദയത്തില്‍നിന്ന്

മണിക്കഴുത്തുള്ളൊരു മണ്‍വിളക്കേ
പതറാതെ നാളംനീചേര്‍ത്തുവയ്ക്കൂ
എഴുതുവാനുണ്ടിനി പ്രണയിനിക്കായ്
ഹൃദയംതുറന്നൊരു കുഞ്ഞുകത്ത്

മഴവില്‍ക്കൊതുമ്പിലെന്‍ പ്രാണനേറ്റി
തുഴയുന്നുഞാനീമനസ്സിനുള്ളില്‍
ഒഴുകുകമുന്നിലെന്‍പ്രണയിനീ നീ
കളകളംപാടും പുടവചാര്‍ത്തി

നമ്മുടെ പ്രണയത്തില്‍ച്ചൂടിടാനായ്
എല്ലിച്ചകൊമ്പില്‍ ഞാന്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ച
മഞ്ഞണിപ്പൂവുകള്‍ വാടിനില്‍പ്പൂ
എന്തേവരാത്തതെന്‍ പൊന്‍കുളിരേ

നോവുകള്‍ മുറ്റിയെന്‍ കാലടികള്
നിന്‍വഴിയോരത്തുചെന്നിരിപ്പൂ
വേനല്‍ പൊഴിച്ചൊരീ നഗ്നതയില്‍
ഹൃദയം തകര്‍ന്നുഞാന്‍ കാത്തിരിപ്പൂ

അകലെയാ മേഘത്തെ നോക്കിയെന്നും
കെഞ്ചുന്നു ഞാനീമനസ്സിനുള്ളില്‍
മിന്നലൊളിചേര്‍ന്ന നിന്റെമേനി
എന്നിലേക്കൊന്നങ്ങണച്ചുനല്കാന്‍

പാദസരത്തിന്റെ കൊഞ്ചലോടെ
എന്നിലലിഞ്ഞൊന്നു വന്നുചേരാന്‍
എന്തേമടിക്കുന്നു പെണ്‍മണിയേ
പൊന്നിന്‍കതിര്‍ ചൂടും പുഞ്ചിരിയേ

ഹൃദയം തുറന്നു ഞാനെഴുതിടുന്നൂ
പുഴയേ, പ്രണയിനീ എത്തിടുക
ഒഴുകിവന്നീടുക എന്റെമുന്നില്‍
പ്രണയത്തിന്‍ പൂഞ്ചോലയായിമാറാന്‍

തണല്‍വിരികള്‍

ബലിയിട്ടുഞാനൊന്നു നിവരട്ടെ സരയുവില്‍
കര്‍മ്മകാണ്ഡങ്ങളെസാക്ഷിനിര്‍ത്തി
നോവിന്‍പകലിലീ പിണ്ഡമര്‍പ്പിച്ചുഞാന്‍
പ്രളയംകടന്നിങ്ങു പോന്നിടട്ടേ

ആഴിപ്പരപ്പിലെ മോഹക്കുടുക്കയില്‍
ചാറിപ്പരന്ന മഴമുകിലേ
നിന്നുടെ സീമന്തരേഖയില്‍ചാലിച്ച
മിന്നല്‍ക്കൊടിപോല്‍ മനസ്സിനുള്ളില്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍മിന്നി മറഞ്ഞകന്നീടുന്നു
അമ്മകിനിയിച്ച പാല്‍മധുരം

പൊന്നിന്‍കുടുക്കകള്‍ തന്നമിനാരങ്ങള്‍
കൂട്ടിയതൊക്കെയാക്കനല്‍വിരികള്‍
നോവുകള്‍മാറ്റിയ സ്നേക്കിടക്കയോ
അമ്മതന്‍പൊന്‍മടിച്ചെപ്പുതന്നെ

കണ്ടില്ലനോവുഞാന്‍ അമ്മക്കിടക്കതന്‍
മാറാലചേര്‍ത്തകസവുമുണ്ടില്‍
വാത്സ്യപ്പൂമണച്ചൂരിലവളെന്റെ
കണ്ണുകള്‍കൂട്ടിയടച്ചിടുന്നു

ഇന്നിനിവറ്റുഞാന്‍ ആഴക്കയങ്ങളില്‍
എള്ളിന്‍ നിറംചേര്‍ത്തു നല്കിടുമ്പോള്‍
നനയുമോ പട്ടിളം ചുറ്റിനാല്‍ ഞാന്‍തീര്‍ത്ത
പിണ്ഡങ്ങള്‍ കണ്ണിണത്തുള്ളിയാലെ

ബലിയിട്ടു ഞാനീ പടികയറുമ്പോഴും
കാല്‍വഴുതാതെന്റെയമ്മയൊപ്പം
വിട്ടനിശ്വാസങ്ങളൊക്കെയും എന്നിലായ്
അമ്മപകര്‍ന്നങ്ങുകാത്തിടുമ്പോള്‍
ആല്‍മരത്തണലുപോല്‍ ആമടിത്തട്ടില്‍ഞാന്‍
കുമ്പിട്ടൊരുമുത്തം നല്കിടട്ടേ
കുമ്പിട്ടൊരുമുത്തം നല്കിടട്ടേ...

ഗദ്ഗദം

അരിമുല്ലകള്‍ പൂത്തിറങ്ങിയ
എന്റെ തൊടിമുറ്റങ്ങളില്‍
ചാരനിറംപേറിയ കുഞ്ഞുകൂണുകള്‍
കൂനിനില്‍ക്കുന്നു

തണല്‍വിരികളില്‍ കുളിര്‍കോരിയ
വിയര്‍പ്പുമുത്തുകള്‍
രസബിന്ദുക്കളായി
മരണത്തിന് കാവല്‍നില്‍ക്കുന്നു

ഉപ്പൂറ്റികളില്‍ വേനലവധിപകര്‍ന്ന
കതിര്‍കുറ്റികള്‍
വയല്‍പരപ്പില്‍നിന്ന്
തെമ്മാടിക്കുഴികളിലേക്ക് ചേക്കേറുന്നു

ദേശാടനംകഴിഞ്ഞ്
ഭാണ്ഡമിറക്കുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ നട്ടുനനച്ച ചെടികള്‍
ഇലപൊഴിച്ച് തണലകത്തുന്നു

ദാഹംമുറ്റിയ ചുണ്ടുകള്‍
വിണ്ടകന്ന് മൗനമടക്കി
നിശ്വാസംപേറുന്നു

കാല്‍വലിച്ച് ഒരിഴയകലത്തില്‍
കാലം എനിക്കുമുമ്പേ
ചരിത്രമെഴുതുകയാണ്

എന്റെയും
ചോരവാര്‍ന്നുപോകുന്ന
എന്റെ പുരാണങ്ങളുടേയും

വരില്ലയെങ്കിലും

മകനേ വരില്ലനീയെങ്കിലെന്നാലുമീ
കരിപൂണ്ടയക്കംഞാന്‍ കൂട്ടിവയ്ക്കാം
വിറയ്ക്കുംകരങ്ങളാല്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ചീടുമീ
അക്ഷരനോവിന്റെ ഗദ്ഗദങ്ങള്‍

മുറ്റത്തെമുല്ലയും വെന്തുനൊന്തീടുന്നു
അമ്മതന്‍കണ്ണുനീര്‍ ചൂടിനാലേ
സ്വപ്നച്ചിറകുകള്‍ വീശിപ്പറന്നൊരാ
ശലഭവും ദൂരയായ് മാഞ്ഞിടുന്നു

കോട്ടിയപാളയില്‍ ഏറ്റിവലിച്ചോരാ
തണ്ണീര്‍മഴനിന്നില്‍ പെയ്തിറക്കാന്‍
ഇല്ലില്ലകൈവളചന്തത്തില്‍ചേര്‍ക്കുമാ
കിണറിന്റെയാഴത്തില്‍ തുള്ളിവെള്ളം

നെല്ലിപ്പലക ശിരോലിഖിതങ്ങളായ്
താഴെമരുപ്പച്ച തേടിടുമ്പോള്‍
തൊണ്ടവരണ്ടുകരഞ്ഞുമയങ്ങുന്നു
തൊട്ടിയും കയറിന്‍ മടിക്കുരുക്കില്‍

നീവരുംനേരമെന്‍ മഞ്ചത്തിന്‍ചുറ്റിലും
പട്ടുടുത്തല്പമീ തണ്ണീര്‍തൂവാന്‍
താഴെത്തൊടിയിലെ മണ്‍കുടമൊന്നിലായ്
ഇറ്റിക്കൂ നീനിന്റെ സ്നേഹബാഷ്പം.

നോവ്

കനല്‍ക്കാറ്റു പതിഞ്ഞതീരമേ വിശ്രമിക്ക നീ
മഴക്കാറു വാനിലായ് വന്നണഞ്ഞീടുവാന്‍
വരണ്ടചുണ്ടുകള്‍ അമര്‍ത്തിക്കടിച്ചുനിന്‍
വിരഹവേദനയുള്ളില്‍ കടിച്ചമര്‍ത്തീടുക

മുളച്ചയീരില കടുത്തവേരിനാല്‍ നിന്റെ
പുറത്തെപാളിയെ തുളച്ചുതാഴ്‍ന്നീടുമ്പോള്‍
പ്രണയനോവുകള്‍ തകര്‍ത്തമേനിതന്‍
രുധിരബിന്ദുക്കള്‍ അടര്‍ന്നുപോകുമോ

ഗര്‍ഭനാളിയില്‍ പൂത്ത ഹൃദയരേണുക്കള്‍
ചെറിയസ്പന്ദനം നിന്നില്‍ വിടര്‍ത്തിനില്‍ക്കവേ
മനസ്സിനുള്ളിലായ് കടുത്തപാളികള്‍ മെല്ലെ
ഉടച്ചുവാര്‍ക്കുവാന്‍ വെമ്പും ഹൃദയനോവുകള്‍

ഭ്രാന്തി

കണ്ണില്‍ ഭയത്തിന്‍ നിഴലുകള്‍ മീട്ടിയ
നീറും മനസ്സിന്റെ സങ്കടം കണ്ടുഞാന്‍
നോവുകള്‍ മാറാല കെട്ടിയ മുറിയിലായ്
അമ്മ വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞതു കേട്ടുഞാന്‍

കണ്ണില്‍ കരടു പതിഞ്ഞതായ് ഭാവിച്ചു
കണ്ണിമ ചിമ്മിത്തുടച്ചു കളഞ്ഞുഞാന്‍
പിന്നിലെ കാതങ്ങള്‍ ജീവിതക്കോണുകള്‍
ചുമ്മാചികഞ്ഞുഞാന്‍ ഓര്‍ത്തുനിന്നീടവേ

ഭ്രാന്തിയാണായമ്മയെന്നു മൊഴിയുന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഗ്രാമത്തിലേറെയാണെങ്കിലും
കതകിന്‍ വിടവിലൂടവളോടുകൊഞ്ചുന്ന
ബാല്യങ്ങളേറെയാണന്നതും കൗതുകം

അമ്മമൊഴിയിലെ താരാട്ടിനീണങ്ങള്‍
ഗ്രാമത്തിന്‍ പൂഞ്ചാല മെല്ലെയൊഴുക്കവേ
മാറത്തൊതുക്കിയ തലപോയ പാവയെ
ചുമ്പിച്ചുറക്കുന്ന കോലത്തെക്കണ്ടുഞാന്‍

നോവും ഹൃദയത്തില്‍ ഞാനെന്റെയമ്മയെ
ഒന്നുതലോടി മടങ്ങിയെത്തീടവേ
ശകാരത്തിലെത്തുമൊരു കുഞ്ഞുമനസ്സിനെ
മുന്നിലായ് കണ്ടുഞാന്‍ ആയമ്മ തന്നിലും

പ്രാണന്‍ പിടയ്ക്കുമാ ചെയ്തികള്‍ കാണുമ്പോള്‍
ഞാനുമവരുടെ കുഞ്ഞായ് പിറക്കുന്നു
ചുറ്റിലും കാണുമാ മായപ്രപഞ്ചത്തില്‍
ഞാനുമീയമ്മയെ മാറോടണയ്ക്കുന്നു

ഉറവ

മധുരംകിനിഞ്ഞ മഴത്തുള്ളി നീയെന്റെ
പ്രണയംകടംകൊണ്ടുമാഞ്ഞുപോയോ
ഇന്നലെസന്ധ്യയില്‍ നീതീര്‍ത്ത മേഘമീ
പുഴയും കവര്‍ന്നങ്ങു ചോര്‍ന്നുപോയോ

മഴവില്ലുപോലെയെന്‍ അഴകുള്ള സ്വപ്നവും
ഉതിരുന്ന കണ്ണീരാല്‍ മായ്ച്ചിടുന്നോ?
ഹൃദയത്തില്‍ നോവുമീ മിന്നല്‍പിണരുകള്‍
സുഖമുള്ള പ്രണയത്തിന്‍ മധുരമാണോ?

ഇറ്റിറ്റുവീണൊരാ നീര്‍മണിമുത്തുകള്‍
സ്നേഹപെരുമ്പറകൊട്ടിടുമ്പോള്‍
നീര്‍വഴിച്ചാലിലായ് ഞാന്‍ തീര്‍ത്ത കുമിളയീ
നീര്‍ച്ചുഴിയ്ക്കുള്ളിലായ് മാഞ്ഞിടുന്നു

പുളകം വിടര്‍ത്തുമാ കുളിര്‍മഴകൈകളെന്‍
കുളിരാര്‍ന്ന ദേഹത്തെ പുല്‍കിനില്‍ക്കേ
പാടം കരിഞ്ഞവിശപ്പിന്റെ നേര്‍വഴി
ഉള്ളിലെ അഗ്നിയായ് കത്തിനിന്നു

ഉറവകള്‍തീര്‍ത്തഹൃദയത്തുടിപ്പുകള്‍
വേരറ്റശാഖികള്‍ക്കെന്തിനാണോ
അമൃ‍തം പകര്‍ന്നോരാ ഗര്‍ഭ ഞരമ്പുകള്‍
തേടേണ്ടതില്ലയാ പാനപാത്രം

പണത്തിനുറവകള്‍ തേടുമീയാത്രയില്‍
ജലത്തിന്നുറവ മറഞ്ഞുപോയോ
മധുരംകിനിഞ്ഞ മഴത്തുള്ളി നീയെന്റെ
പ്രണയംകടംകൊണ്ടുമാഞ്ഞുപോയോ

ഒരു വാക്ക്

മനസ്സില്‍ കടംകൊണ്ട കവിതചൊല്ലാന്‍
മൊഴികള്‍ തിരഞ്ഞെന്റെ മൗനമെത്തി
അലകള്‍തുഴഞ്ഞുഞാന്‍ നാവെടുക്കേ
വന്നില്ല ധ്വനികളാ പിന്‍വിളിക്കായ്

നാവുകുഴഞ്ഞെന്റെ കണ്ണിരുണ്ടു
ശ്വാസഗതിനീണ്ട പ്രാണശബ്ദം
നോവുകള്‍ താണ്ടുമാ ഹൃത്തുടുപ്പില്‍
നാവിന്‍ കുഴല്‍വിളി ചേര്‍ന്നതില്ല

ഇനിയെന്റെ മഞ്ചമൊരുക്കിടുക
പായട്ടെ ഞാനെന്റെ കനലിനുള്ളില്‍
കത്തുന്ന തീയിലൊരു മാംസരൂപം
പ്രളയംകടന്നൊരാ ജന്മരൂപം

പറയേണ്ടവാക്കീ മനസ്സിലെത്തേ
പറയുവാനിന്നിനി നാവുമില്ല
ജന്മങ്ങള്‍പേറുന്നകോലമെല്ലാം
നാവുകുഴയുന്ന ജന്മമത്രേ

ചങ്ങലകോര്‍ത്തൊരീ നാവിനുള്ളില്‍
ബന്ധങ്ങള്‍തീര്‍ത്ത കനത്തപൂട്ട്
ഇല്ലതുറക്കില്ല ഞാനിതൊന്നും
സുഖത്തിന്‍ മരിപ്പെനിക്കിഷ്ടമല്ല

മൗനമായി

ഓര്‍മകള്‍ പൂത്തകണിക്കൊന്നമേലൊരു
അഴകുള്ള കുയിലമ്മ കൂകിവന്നു
നിറമുള്ളമേഘങ്ങള്‍ വിതറുന്ന സന്ധ്യകള്‍
പനിമതി ചന്ദ്രനായ് കാത്തുനിന്നു
മധുരമായ് ഗാനം പകരുവാന്‍ വേണ്ടിയീ
കടലമ്മപിന്നെയും തിരപകര്‍ന്നു
കുളിരും തിരകളിലൊഴുകും മണല്‍തരി
പകരും പ്രണയത്തെ കണ്ടുനില്‍ക്കാന്‍
ഒരുവേളപോലുമീ മനസ്സിന്റെ കണ്ണുകള്‍
പീലിവിടര്‍ത്തി ചുരന്നതില്ല
താളം പിടക്കും മനസ്സിന്റെ നോവുകള്‍
പ്രേമം പകര്‍ന്ന ജലത്തിനുള്ളില്‍
തിരയറ്റയോളമായ് നിരനീണ്ടജാലമായ്
പഴയപുരാണങ്ങള്‍ചൊല്ലിനിന്നു
മുരടിച്ചപാദങ്ങള്‍ താണ്ടുമീ കാതങ്ങള്‍
ഒരുവേള മൗനത്തിലായിരിക്കാം
എങ്കിലും ജന്മമേ നീ തന്ന ജീവിതം
മരണത്തിന്‍ മുമ്പു നടന്നുതീര്‍ക്കാന്‍
ചൂടും കുടകളിന്നേതെന്നറിയില്ല
പിച്ചനടക്കുകയല്ലേഞാന്‍ ഭൂമിയില്‍

മായ

പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞെന്‍റെ
പൊന്‍മണിവീണഞാന്‍
കാതിലെനിക്കിനി ഈണംവേണ്ട

കണ്ണിലിളകും
തിരകള്‍ക്ക്മുന്നിലീ
പ്രണയം തുടിക്കുന്നതാളംവേണ്ട

പാറിപറക്കും
മനസ്സിന്‍റെ താളമീ
കാറ്റില്‍ ലയിപ്പിക്കും വീണവേണ്ട

ഞരങ്ങും വിരലുകള്‍
ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുന്നൊരാ
ശ്രുതിചേര്‍ന്നമൗനമാണെന്‍റെ ഗാനം

പ്രണയത്തിന്‍ പൂവുകള്‍
ഉള്ളില്‍ ജനിപ്പിച്ച
മധുരമാം തന്ത്രികള്‍ എവിടെയാണോ?

ജീവിതനൗകതന്‍
ചോര്‍ച്ചയാം കണ്ണീരെന്‍
ഹൃദയത്തില്‍ തീര്‍ക്കും പെരുമഴയില്‍

കാലമൊരുക്കി
പടുത്തുവയ്ക്കുന്നൊരാ
അമൃതമാം കുംഭമൊന്നുള്ളില്‍ വയ്ക്കേ

തരുമോ വസന്തമേ
ഒരുതാലികൂടിനീ
കിരണങ്ങളേറും പ്രഭാതമായി

നീ തരും സ്നേഹമെന്‍
മൗനത്തിലര്‍ച്ചിച്ച
മധുരമാം സ്വപ്നമാണെന്‍റെ ജീവന്‍

മധുചേര്‍ന്ന പൂവിന്‍റെ
യുള്ളില്‍തുടിക്കുമീ
ബീജമായ് സ്വപ്നത്തെ മാറ്റിവയ്ക്കാന്‍

ഒരു രാവില്‍ നീയെന്നെ
ക്രീഡയില്‍ ബന്ധിക്കൂ
പുതിയയുഷസിനായ് പൂവുചൂടാന്‍

അലയുമീകാറ്റിന്‍റെ
താളത്തിനൊത്തൊരു
താരാട്ടുകൂടി പകുത്തുവയ്ക്കൂ

അലിയുന്നു ഞാനീ
പ്രപഞ്ചമായെന്നുമീ
ശൂന്യപൊരുളിന്‍റെ റാണിയായി

കടല്‍

പിച്ചനടക്കുവാന്‍താങ്ങുംവിരലുകള്‍
എന്നെ വിടുവിച്ചുപോയനേരം
കാല്‍വഴുതിവീഴാകയങ്ങള്‍ക്കുമീതെഞാന്‍
ഞാണില്‍ക്കളിക്കുവാന്‍ നൂലുകെട്ടി
താഴെമരീചികയല്ലഞാന്‍ കാണുമീ
ആഴം തുടിക്കും തിരകള്‍തന്നെ
പ്രാണനുതിര്‍ത്തുചിരിക്കുംതിരകളില്‍
കാണുന്നുഞാനാര്‍ദ്രനൊമ്പരങ്ങള്‍
പുഞ്ചിരിനല്കിയാചുണ്ടുകള്‍കൂടുമ്പോള്‍
കരയാതെനാവങ്ങടങ്ങുമ്പോലെ
ഉള്ളില്‍നുരയ്ക്കുമാ സങ്കടപ്പെരുമഴ
ഓളപ്പരപ്പിലമര്‍ന്നുറങ്ങി
ജീവിതയാഴിതന്‍ ഓളത്തുടിപ്പിലായ്
മൗനംപകുത്ത കടല്‍ച്ചുഴികള്‍
എങ്കിലുംമെന്നിലെ മോഹത്തുടിപ്പുകള്‍
കോര്‍ത്തുവലിച്ചൊരാ നൂലിടത്തില്‍
നെഞ്ചില്‍നിറയുമാസ്വപ്നത്തിനൊപ്പമായ്
വേച്ചുവിതുമ്പുന്നു കാല്‍വലിച്ച്
തന്‍റെവിരലുകള്‍വീണ്ടുംപിടിക്കുവാന്‍
പിച്ചനടത്തുവാനാരെനിക്ക്
ഗുരുവിനെത്തേടിയലയുമീയാത്രയില്‍
പതിയുന്നുയുള്ളിലെന്‍ ശൂന്യരൂപം
അലിയുന്നുഞാനതിന്‍ ആഴപ്പരപ്പിലായ്
ഉറയുന്നുഞാനെന്നപൂര്‍ണ്ണസത്വം

ചൂല്

പച്ചോലയില്‍നിന്ന്
ചൂലിലേയ്ക്കുള്ള
പ്രയാണത്തില്‍ നഷ്ടമായത്
പച്ചപ്പും, മന്ദമാരുതന്‍റെ
താരാട്ടും

ഓര്‍മ്മുപുസ്തകത്തില്‍
കളിപന്തും, പീപ്പിയും
ആടുന്നപാമ്പും, കണ്ണടയും
കളിവാച്ചും പൂര്‍വ്വികരുടെ
ചരിത്രമാകുന്നു

അസ്ഥിപഞ്ജരങ്ങളായി
മുറിക്കോണുകളില്‍
ഒറ്റരഞ്ഞാണില്‍
ഉടല്‍ചേര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍
ചെറുജീവികള്‍
ഞങ്ങളെനോക്കി
കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നു

ഓലഞ്ഞാലികളും
അണ്ണാനും
ഞാത്തുകളുണ്ടാക്കി
ആടിത്തിമിര്‍ത്ത
ഞങ്ങളു‍ടെയൗവ്വനങ്ങള്‍

അവര്‍ മറന്നിട്ടുണ്ടാവണം
അമ്മയുടെ ഒക്കത്തിരിക്കുമ്പോഴും
ഞങ്ങളവരെ താരാട്ടുപാടിയത്

മാറാലമുറ്റിയ
വാല്‍ത്തുമ്പുകളില്‍
മനുഷ്യവ‍ൃത്തിയുടെ
മുന്‍കാലുകളായി
തേഞ്ഞവസാനിച്ച
അസ്ഥികഷണങ്ങള്‍

മരവിച്ച മനസ്സിന്‍റെ
കുറ്റിച്ചുലുകളായി
കുശിനികളിലും
ശൗചാലയങ്ങളിലും
ഒടുങ്ങുന്ന ജന്മം

ഒടുവിലൊരു
കരീലക്കൂട്ടത്തില്‍
തീ പടര്‍ത്തുമ്പോള്‍
അതിലേക്കവസാനിച്ച്
അഗ്നിശുദ്ധിവരുത്തുമ്പോലെ

ഒരരഞ്ഞാചരടില്‍
കുറേനഗ്നജന്മങ്ങള്‍

മൗനത്തിന്‍റെ വിത്ത്

മൗനത്തിന്
തൊട്ടുമുമ്പുണ്ടായ
ഹുംങ്കാരവം
തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട
ദൈവത്തിന്‍റേതാണെന്ന
തോന്നല്‍
മിഥ്യാബോധത്തില്‍
എനിക്കേറ്റ
പ്രഹരമാണ്

മൊട്ടായി
ഉടലെടുത്തപ്പോള്‍
ഉടല്‍ തിരഞ്ഞത്
ഗുരുവിനെ

വിടര്‍ന്ന്
മണംപേറി നിന്നപ്പോഴേക്കും
അടുത്തുവന്നവരില്‍
തന്‍റെ ഗുരുവാരെന്ന
തിരയലായിരുന്നു

അതിനെപ്പിരിഞ്ഞകന്ന്
ശരീരത്തിന്‍റെ
ബാഹ്യരൂപത്തിലേക്ക്
കണ്ണുനട്ട്
സുഖദുഃഖത്തിന്‍റെ
നിറസുഗന്ധങ്ങള്‍
നോക്കുന്ന അനര്‍ത്ഥത്തില്‍
ഗുരുവിനെ അറിഞ്ഞില്ല

മധുചോര്‍ന്ന്
നിറമകന്ന്
ഇതളടര്‍ന്നപ്പോഴും
ഞാനറിഞ്ഞില്ല
ഗുരു ഉള്ളിലാണെന്ന്
അതാത്മാവാണെന്ന്

വിഷയാദികളുടെ
വിചാരസന്നിധിയില്‍
അചഞ്ചലനായി
ഞാനിരിക്കുമ്പോള്‍
അറിയുന്നു
ഗുരുഞാന്‍തന്നെയെന്ന്

ഞാനെപ്പോഴും
ഗുരുസന്നിധിയിലാണെന്ന
തിരിച്ചറിവ്
മൗനത്തിന്‍റെ വിത്തായി